پادکست

ولی حالا دیگه در کشور ما اربابی وجود نداره.مرد خندید و گفت: «آها… فهمیدم. پس اون‌جا همه اربابند.»«نه، این جور که نه، اون‌جا نه کسی اربابه نه رعیت.»

نسخه صوتی را اینجا بشنوید

این روایت، روایت اکثر ماهاست، اکثر ماهایی که از مواهب حکومت‌ها بی بهره‌ایم و باید تن بدیم به بهانه‌های واهی حاکمان که تقدیر این بوده، جبر زمانه است، همینه که هست و بهانه‌های واهی دیگر.

از اینجا بشنوید:

از اینجا بشنوید:

حالا باید چیکار کرد؟ کاری برای انجام دادن نیست، نه سر کاری هست، نه حقوق سرماهی، نه ترفیعی نه تنبیهی، نه آرمانی، نه علمی، حتی اخلاق هم بی معناست، همه چیز بی معناست، وقتی آخرین فرد روی زمین باشی دیگه چه اهمیتی داره که زمین دور خورشید بچرخه یا خورشید دور زمین؟ چه اهمیتی داره که درمانی برای سرطان پیدا بشه یا نه؟ چه اهمیتی داره که پول داشته باشی یا نه؟ چه اهمیتی داره که آدم خوبی باشی یا نه؟ تنها چیزی که اهمیت داره اینه که آیا باید زنده موند یا خود را کشت؟ یا همون جمله معروف آلبر کامو که گفته بود: تنها یک پرسشِ فلسفی به‌راستی جدی وجود دارد و آن خودکشی است. تصمیم در این‌باره که زندگی ارزش زیستن دارد یا نه بسته به پاسخی است که به این پرسش بنیادین فلسفی داده می‌شود. مابقی مسائل … در درجۀ دوم اهمیت قرار دارند؛ ابتدا باید به این پرسش پاسخ گفت.