پادکست

زندگی‌ای که ارزش زیستن دارد کتابی است دربارۀ کامو، اما زندگینامه به معنای معمول آن نیست، نویسنده سعی کرده در این کتاب، تفکرات و اندیشه‌های کامو را بر بستر زندگی و تجربیات کامو فهم کند فلذا مباحثی را طرح می‌کند که از بسیاری جهات جدیدند.

این کتاب رو می‌تونید با ترجمه خودم (محمدرضا عشوری)، از سایت نشر ققنوس و کتابفروش‌ها تهیه کنید. ممنون که تو این سال‌ها کنارم بودین و انگیزه‌ای شدین برای این کار.

لینک خرید اینترنتی کتاب:

 زندگی ای که ارزش زیستن دارد از سایت نشر ققنوس

نسخه صوتی

چرا انقدر تفاوت هست بین کره شمالی و جنوبی؟ چی شد که کره شمالی که تا اواسط دهۀ 70 از لحاظ رفاه و رونق اقتصادی و دانش فنی خیلی جلوتر از کره جنوبی بود، امروز در همه چیز ار رقیبش عقب افتاده و حتی برق نداره که شبهاش رو روشن نگه داره؟ من در این ویدیو نشون دادم که چسبیدن به مدل توسعه‌ای خودکفایی و توسعه ارتش شده کره شمالی و برعکس رفتن به سراغ بازارهای جهانی و اقتصاد بازار آزاد و تقویت آنچه که در آن برتری نسبی داریم شد کره شمالی که در کنار این اقتصاد ارتش پنجم دنیا را هم دارد. چیزی که ملکم خان یک و نیم قرن پیش هم دیده بود و در کتاب‌هاش به اون اشاره کرده بود.

ما واسه چی زندگی می‌کنیم؟ هدفمون از زندگی چیه یا ما از زندگی چی می‌خوایم؟ مگه نه اینه که برای اکثر ماها زندگی خلاصه شده در معدود اتفاقای خوب بین کلی اتفاق بد؟ مگه نه اینه که زندگی‌هامون پر از تکرار و تکرار و روزمرگیه؟ پس چی باعث میشه به این زندگی ادامه بدیم؟ اصلا زندگی می‌کنیم که چی بشه؟

نسخه صوتی

از اینجا بشنوید:

تجلیل مارکس از کمون پاریس موقتی بود چرا که مارکس متوجه شد که این قالب سیاسی چقدر با دیکتاتوری تک حزبی پرولتاریا در تناقض است، دیکتاتوری‌ای که قدرت را کاملاً در اختیار خود می‌گرفت و برای اعمال آن از خشونت استفاده می‌کرد.

در کشاکشی که امروز در جهان تفرقه افکنده است و پای این همه منافع را به میان آورده است احتمالاً کسانی برنده خواهند شد که دربارۀ انقلاب فهمی کسب کنند. به عکس، آنانکه ایمانشان در گرو قدرت سیاسی و سیاست‌بازی به معنای قدیمی باشد و هنوز به جنگ به عنوان واپسین چاره در سیاست خارجی اعتقاد بورزند، به ظن قوی در آینده‌ای نه چندان دور پی خواهند برد که در حرفه‌ای بی‌فایده و متروک استاد شده‌اند. (ص 18)

آرنت معتقد بود که برای داوری و تعقل، باید حداقلی از آزادی سیاسی و تبادل اندیشه وجود داشته باشد، پس در جامعۀ توتالیتر که این حداقل‌ها موجود نیست نباید انتظار داشت افراد دست به داوری و تعقل بزنند. اما می‌بینیم که در شدیدترین شرایط سرکوب و ارعاب، باز هم کسانی هستند که مقاومت می‌کنند.