معرفی کتاب

در این قسمت ادامه تحلیل رمان «ابله» از داستایفسکی رو می‌بینید. در قسمت قبلی درباره پرنس میشکین صحبت کردیم، اما این بار می‌ریم سراغ شخصیت‌های راگوژین، ناستاسیا و ایپولیت؛ سه نماینده انحطاط، عشق بیمارگونه، و پوچی فلسفی.
شخصیت ایپولیت بازآفرینی مرد زیرزمینی است و در این قسمت با فلسفه خودکشی، تابلو هولباین، و تفکر مرزی داستایفسکی درباره زندگی و مرگ بیشتر آشنا می‌شیم؛ و بعد مقایسه‌ای با کامو داریم که در جایگاه متفکری اگزیستانسیالیست، راه متفاوتی از ایپولیت انتخاب می‌کنه.
اگر به ادبیات، فلسفه، داستایفسکی و کامو علاقه‌مندید، این ویدیو رو از دست ندید.

نسخه صوتی را اینجا بشنوید:

🔹آنچه که ما از خود به یاد می‌آوریم تا چه اندازه با واقعیت همخوانی دارد؟ آیا ما آن چیزی هستیم که به یاد می‌آوریم یا در نگاه دیگران نسخه متفاوتی از ما وجود دارد؟

🔹چقدر امکان دارد که ما نسخه بهتری از خودمان در ذهن داشته باشیم؟ به قول بارنز «عمر هر چه بیشتر طول بکشد، از تعداد نزدیکانی که می‌توانند روایت ما را زیر سوال ببرند کم می‌شود، از تعداد کسانی که می‌توانند تذکر بدهند که این زندگی، زندگی ما نیست و فقط و فقط قصه ای است که ما دربارۀ زندگی خود سر هم کرده ایم و به دیگران و بیش از همه به خود گفته ایم.»

🔹وقتی این روند تا به انتها ادامه پیدا کند و کسی نباشد که به ما حقه‌های حافظه‌امان را گوشزد کند آیا در پایان خود را معصوم و دیگران را گناهکار نمی‌بینیم؟

🔹درک یک پایان رمانی است درباره این چیزها، درباره اینکه چطور خود را فریب می‌دهیم و چطور گذشته را جوری به خاطر می‌آوریم که در آن کمترین اشتباه را مرتکب شدیم.

در این ویدیو به معرفی دوازده کتاابی پرداختم که سال 1402 خوندم و دوستشون داشتم. 

نسخه صوتی را اینجا بشنوید

از اینجا بشنوید:

بعد از پیروزی انقلاب دو مشکل بزرگ ذهن انقلابیون را به خود مشغول کرده بود باید قوانین جدیدی نوشته می‌شدند، قوانینی که ضمانت می‌کرد حقوقی که توسط رژیم پیشین نقض شده بودند دیگر نقض نشوند.این قوانین باید به مدت طولانی مورد وثوق و اطمینان مردم باشند یعنی مبنایی داشته باشند که فقط به درد  نسل فعلی نخورند بلکه برای نسل‌های آینده هم مورد استفاده باشند.  مشکل اینجا بود که این قوانین مشروعیت و مرجعیت خود را از کجا باید می‌گرفتند؟ و از اینجا بود که دو مسئله مشروعیت و مرجعیت قانون ذهن انقلابیون را به خود مشغول کرد.

آرنت معتقد بود که برای داوری و تعقل، باید حداقلی از آزادی سیاسی و تبادل اندیشه وجود داشته باشد، پس در جامعۀ توتالیتر که این حداقل‌ها موجود نیست نباید انتظار داشت افراد دست به داوری و تعقل بزنند. اما می‌بینیم که در شدیدترین شرایط سرکوب و ارعاب، باز هم کسانی هستند که مقاومت می‌کنند.

در این ویدئو نگاهی متفاوت انداختیم به رمان رنج‌های ورتر جوان از این منظر که این رمان چقدر می‌تواند به شناخت ما از دورۀ پیش از انقلاب فرانسه کمک کند. روحیاتی که گوته در این رمان توصیف می‌کند را می‌توان به عبارتی نمایانگر روحیات عصر گوته دانست که همعصر با انقلاب فرانسه بود. و نتیجه‌ای که بر این رمان مترتب شد را می‌توان به انقلاب فرانسه نیز تعمیم داد.